همان زمان كه سرور ما محمّد مصطفى صلى اللَّه عليه وآله پيامبر بوده ، مولاى ما على مرتضى عليه السلام نيز امام و وصى او بوده است و خداى متعال در همان گاه كه اراده و مشيتش بر نبوت و پيامبرى آن بزرگوار تعلّق گرفته ، بر امامت اين عزيز نيز تعلّق يافته است . چه بسا اين كلام برگوش برخى ناآشنا و بر سينه بعضى گران آمده از آن رخ برتابند ؛ ولى سزد پيش از آن كه كلام مدّعى را شنوى به شتاب داورى نكن ؛ پس نيك بنگر كه راه اين است . امامت به دست خداوند است پيش از ورود به اصل بحث ، بيان اين نكته ضرورى به نظر مىرسد كه امامت عهد و پيمانى به سان نبوت است . پس به دست خداى متعال بوده و هيچ كس بدان مقام رفيع نائل نمىگردد ، مگر آن را كه او اراده فرموده باشد و خداوند سبحان نيز تعيين اين امر را حتى به پيامبر خود صلى اللَّه عليه وآله وامگذارده تا چه رسد به امت او . بر اين نكته برهان‌هاى محكم و دليل‌هاى متقن بسيارى از كتاب الهى و سنت نبوى دلالت دارند . در روايتى نقل شده ، نبى اكرم صلى اللَّه عليه وآله حتى در سخت‌ترين اوضاع و احوال و در هنگامه‌اى كه بيش از هر زمان به يارى و نصرت نياز داشت ، باز هم براين امر تصريح مىفرمود . تاريخ نگاران و سيره نويسان آورده‌اند :